Bez słowa.
Nie, nie.
Bez wyjaśnienia.
Po prostu tak i już.
Nic nie wiem, czuję się zagubiona.
Płakać?
Czekać?
Nie myśleć?
Rozpaczać?
Czy to koniec?
Czy raczej przerwa?
Narzucona Ci, czy tak po prostu ma być?
Nic nie wiem.
Co myśleć, jakie mieć o tym zdanie.
Czekać?
Usunąć się w cień?
Nie robić nic?
„Nie wiem kiedy będę. Może nigdy.”
Takie...chłodne.
Proste.
Ostre.
Bez wyjaśnienia.
Tak ma być i tyle.
Przepraszam, jeżeli coś zrobiłam.
Jeżeli Cię uraziłam.
Wybacz, że znowu przepraszam.
Już nie miałam.
Ale muszę.
Odezwij się.
Chociaż słowem.
Monosylabą, równoważnikiem zdania.
Czymkolwiek.
Żebym wiedziała, co myśleć.
Czy jest źle, czy dobrze.
Tylko o tyle proszę.
Kocham Cię.
Wiesz o tym, bo nie daję Ci zapomnieć.
Czekam.
Proszę.
Błagam.
Nie dam Ci spokoju.
Muszę wiedzieć.
Amato…